Life is beauty

 

Η Saga της Αντιγήρανσης


Η αιώνια νεότητα δεν είναι πια Άγιο Δισκοπότηρο. Η εποχή μας παραδέχεται την ομορφιά της ωριμότητας.

Το ζήτημα ξεκίνησε από εκεί που δεν περίμενε κανείς. Ήταν μια πρόσφατη δήλωση της Michelle Lee, της διευθύντριας έκδοσης του περιοδικού Allure, ενός τίτλου ταυτισμένου με την ομορφιά και τη βιομηχανία της, που προκάλεσε αίσθηση. Στο εξής, τo περιοδικό δεν θα χρησιμοποιεί πλεόν τον όρο αντιγήρανση «επειδή η χρήση αυτής της λέξης υπονοεί πως η ηλικία είναι κάτι αρνητικό, το οποίο πρέπει να αποφύγουμε» εξήγησε η Lee.

 

Οι φεμινίστριες, νέες και μη, πρέπει να χαμογέλασαν με ικανοποίηση. Ήδη το 1972 η Susan Sontag σημείωνε στο δοκίμιο της «The Double Standard of Aging»: «Σε μια εποχή που οι άνθρωποι ζουν όλο και περισσότερο, τα τελευταία δύο τρία της ζωής τους σκιάζονται από μια συνεχή αίσθηση απώλειας. Στον πολιτισμό μας το να γερνάς σημαίνει να θεωρείσαι ξεπερασμένος, να εξαφανίζεσαι από τα εξώφυλλα, τις ταινίες και να αποσύρεσαι σε κάποιο ίδρυμα για να σε φροντίσουν. Για τις γυναίκες αυτό σημαίνει ότι από αντικείμενο του πόθου μετατρέπονται σε αντικείμενο προς απόσυρση. Η βιομηχανία της ομορφιάς παρέχει τα εργαλεία για να μπορέσει να αντιμετωπίσει κανείς αυτή την κατάσταση. Συμμετέχει κατά κάποιον τρόπο στο ψυχόδραμα. Πατά όλα τα (ψυχολογικά) κουμπιά μας για να καταφέρει να μπει στο νεσεσέρ μας. Δεν είναι μόνο τα ίδια τα ελιξίρια. Είναι οι φωτογραφίες, οι διασημότητες. Όλα αυτά λειτουργούν για τον ίδιο σκοπό. Πρέπει να καλύψουν την απέχθεια μας για τον θάνατο και τα γηρατειά με μια αισιόδοξη υπόσχεση ότι λίγη κρέμα προσώπου μπορεί βοηθήσει».

 

Περί νεότητος
Το πώς η κοινωνία βλέπει τη γήρανση, διαφέρει από εποχή σε εποχή. Με μια απλή αναδρομή στις διαφημίσεις προϊόντων ομορφιάς γίνεται εμφανές. Από πολύ νωρίς η απόκτηση μιας κρέμας συνδέεται με το πόσο ποθητή θα είναι μια γυναίκα. Στα 1930’s και στα 1940’s το πρόβλημα «της επιδερμίδας της μέσης ηλικίας» κυριαρχεί στα γυναικεία περιοδικά. Πλήττει ακόμα και νεαρές γυναίκες και ευθύνεται για το κενό, χωρίς ρομαντικά ραντεβού, καρνέ των κοριτσιών, αλλά και για την έλλειψη έρωτα που βίωναν στον γάμο τους οι παντρεμένες. Η επικριτική ματιά των άλλων γυναικών έπαιζε επίσης σημαντικό ρόλο και το σλόγκαν διαφημιστικού του 1926 είναι χαρακτηριστικό: «Καημένη Λόις, κοίτα πόσο μεγάλη δείχνει!», ενώ ένα άλλο αναρωτιέται «Δεν είναι αυτή η πιο βαθιά συναισθηματική κρίση στη ζωή μιας γυναίκας; Αυτό το ξαφνικό, ανελέητο μήνυμα από τα βάθη του καθρέφτη που σου λέει… γέρασες λιγάκι».

 

Μερικές δεκαετίες αργότερα το πλαίσιο έχει μεταλλαχθεί. Οι διαφημίσεις επιλέγουν αντί να επικρίνουν και να τρομοκρατούν, να εμπνέουν. Το νέο τους λεξιλόγιο αντλεί τους όρους του από μια πιο δυναμική στάση ζωής που παλεύει με τον χρόνο και τον νικά. Ακολουθεί μια καινούρια τάση στα κείμενα των διαφημίσεων, τα οποία εξηγούν με επιστημονικό τρόπο και δύσκολη ορολογία τα συστατικά και τον τρόπο δράσης των προϊόντων. Όλα πια αποκτούν επιστημονική εγκυρότητα και οι γυναίκες γίνονται connoiseurs μιας βιομηχανίας που τις αφορά πολύ προσωπικά. Παράλληλα, πρέσβειρες όπως η Έλεν Μίρρεν, η Κέιτ Μπλάνσετ, η Κάρολιν Μέρφι και η Άντι Μακντάουελ δείχνουν να έχουν επιτύχει εκείνο που μοιάζει σχεδόν αδύνατο. Να ωριμάσουν, να γεράσουν όμορφα. Από τις επαναλήψεις παλιών τηλεοπτικών σειρών ως τα reunions και τα social media έχουμε κάθε είδους αφορμή για να δούμε πόσο καλός ή όχι στάθηκε ο χρόνος με καθέναν από μας και να συγχαρούμε όσες και όσους μοιάζουν σαν να μην πέρασε από πάνω τους μέρα. Το να μείνεις αγέραστος είναι περισσότερο από προσόν, είναι αξία. Είναι το Άγιο Δισκοπότηρο της εποχής. Κάτι λιγότερο ισοδυναμεί με προσωπική αποτυχία.

 

Be Yourself
Καθώς ο χρόνος περνά η σύγχρονη κουλτούρα δηλώνει την απέχθειά της όχι μόνο στα σημάδια του, αλλά και τα ίχνη της (απελπισμένης) προσπάθειάς μας να τον σταματήσουμε. Τα αποτυχημένα face lifts και τα υπερβολικά botox και fillers γίνονται αντικείμενο σάτιρας, σχολιασμού, απόρριψης έως και αποκλεισμού. Η διαφήμιση και το marketing αντιδρούν ανάλογα.
H Αντι- Αντιγηραντική καμπάνια του Allure δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας αρμονικός συντονισμός με το γενικότερο κλίμα, όπου στις μέρες μας επικρατεί η φιλοσοφία της αποδοχής του εαυτού, της προσωπικής φροντίδας και της αναζήτησης της ευεξίας. Ανεξάρτητα από την πρωτοβουλία του περιοδικού, χιλιάδες άνθρωποι συγκέντρωσαν τις υπογραφές τους για να αναγκάσουν τις μεγάλες εταιρείες να αφαιρέσουν τον όρο αντιγήρανση από τα προϊόντα τους.

Οι μέρες που η βιομηχανία της ομορφιάς εξασφάλιζε πωλήσεις καλλιεργώντας ανασφάλεια και αμφιβολία στις γυναίκες για την εμφάνισή τους έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Για δεκαετίες φεμινίστριες όπως η Naomi Wolf μάχονταν κατά των ανεδαφικών standard ομορφιάς.

Πίσω στον χρόνο
Το θέμα της αντιγήρανσης απασχολεί τον άνθρωπο σχεδόν από την αρχή του κόσμου. Συνταγές για την βελτίωση της επιδερμίδας, την αντιμετώπιση της απώλειας των μαλλιών και της αποφυγής των γκρίζων εντοπίζονται από το 2500 π.Χ. Ο πρώτος Κινέζος αυτοκράτορας Qin Shi Huang οργάνωσε αποστολή με σκοπό να ανακαλύψει αθάνατους και τα βότανα της αιώνιας ζωής.


Τον 16ο αιώνα οι ακαδημαϊκοί προσπάθησαν να αποδείξουν ότι η τρίτη ηλικία είχε αξία. Οι Διαφωτιστές εστίασαν στη σοφία που έρχεται με την ωριμότητα, αν και αυτό δεν περιόρισε την επιθυμία των γυναικών (και όχι μόνο) να μείνουν νέες χρησιμοποιώντας ακόμα και ασυνήθιστες μεθόδους.

Πολλοί αρχαίοι πολιτισμοί πίστευαν ότι η διατροφή και η άσκηση διατηρεί τη γυναίκα νέα και όμορφη, ενώ οι ανατολικές θρησκείες τόνιζαν τη σημασία της γιόγκα. Πολλοί πολιτισμοί ανέπτυξαν τις δικές τους φυτικές συνταγές για αντιγηραντικά φίλτρα και ελιξίρια νεότητας, ενώ χρησιμοποιούσαν άμμο και άλλα υλικά με άγρια υφή για απολέπιση. Η σημασία του πλακούντα και οι αντιγηραντικές του ιδιότητες ήταν γνωστές από την αρχαιότητα και χρησιμοποιούνταν στην παρασκευή σχετικών σκευασμάτων.


Τον Μεσαίωνα οι γυναίκες στην Ευρώπη συνήθιζαν να κάνουν μπάνιο με κρασί για πιο απαλή επιδερμίδα. Η λευκή επιδερμίδα θεωρούνταν σημάδι νεότητας και υγείας και πολλές θεραπείες επικεντρώνονταν στο να πετύχουν χλωμή όψη. Στο τέλος του Μεσαίωνα εμφανίστηκαν πολλές αντιγηραντικές θεραπείες με βάση τον μόλυβδο, κυρίως πίλινγκ προσώπου που αφαιρούσαν τις φακίδες.

 

Ο 19ος αιώνας παρουσιάζει το γήρας σαν μια ασθένεια που σταδιακά κατατρώγει το σώμα και το μυαλό. Μεταξύ πολλών αποτυχημένων πρακτικών για την αντιμετώπισή του ήταν και η μεταμόσχευση νέων γεννητικών αδένων, αφού στην παρακμή των τελευταίων αποδιδόταν στη γήρανση. Κάπως έτσι προέκυψαν και οι κρέμες ορμονών που εμφανίστηκαν τον 20ο αιώνα αλλά και οι πρώτες διαφημίσεις τους υπόσχονταν νεανική και χωρίς ρυτίδες επιδερμίδα.

 

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε πως στην ιστορία της αντιγήρανσης οι προσδοκίες των γυναικών όσον αφορά την ομορφιά παραμένουν αναλλοίωτες, απλώς εκφράζονται με έναν διαφορετικό τρόπο. «Ανανέωση», «ζωντάνια» και «λάμψη» είναι οι νέοι ευφημισμοί του «νεανικού».

Η νέα τάση επιτρέπει στη γήρανση να έρχεται ήσυχα και φυσικά. Χωρίς να γίνεται μεγάλο θέμα για το ότι γερνάμε ή ότι δεν θέλουμε να γεράσουμε. Συμφωνούμε πως πρέπει να αποδεχτούμε τις ρυτίδες μας -αλλά με τη συναίσθηση, πως όσο και αν το προσπαθούμε, στο βάθος κανείς μας δεν θέλει να είναι εκείνος που αντί να δείχνει πιο ώριμος, δείχνει γερασμένος.

 

Βeauty routines με ιστορία

 

Κλεοπάτρα
H Αιγύπτια βασίλισσα λέγεται πως έκανε καθημερινά μπάνιο σε γάλα γαïδούρας, πρακτική που απαιτούσε τουλάχιστον 700 ζώα για να επιτευχθεί. Τα οξέα που περιείχε το γάλα περιέχουν αντιγηραντικούς παράγοντες και στοιχεία που έκαναν το δέρμα απαλό.

 

Αυτοκράτειρα Γου Ζετιάν
Σε όλη της τη ζωής, η μοναδική γυναίκα αυτοκράτειρα της Κίνας και μέλος της δυναστείας των Τανγκ εκδήλωνε σοβαρό ενδιαφέρον για φόρμουλες που αφορούσαν την περιποίηση του δέρματος. Αναμείγνυε την περίφημη πούδρα της (από «βότανο της μητέρας» -Leonurus Cardiaca-Παναγιόχορτο) με κρύο νερό για να πλύνει το πρόσωπό της κάθε πρωί.

 

Μαρία Α’ της Σκοτίας
Η άτυχη και όμορφη ανταγωνίστρια της Ελισάβετ Α΄ πέρασε τις πιο ευτυχισμένες μέρες της στο Εδιμβούργο του 16ου αιώνα κάνοντας καθημερινά μπάνιο σε λευκό κρασί.

 

Αυτοκράτειρα Σίσι της Αυστρίας
Εκτός από το ότι έδενε σφιχτά την μέση της για να δείχνει ιδιαίτερα λεπτή, η αυτοκράτειρα που έζησε τον 19ο αιώνα χρησιμοποιούσε καθημερινά μια κρέμα φτιαγμένη από σπερματσέτο, αμυγδαλέλαιο και ροδόνερο. Την νύχτα κάλυπτε το πρόσωπο της με φέτες ωμού μοσχαριού και λιωμένες φράουλες οι οποίες συγκρατούνταν κάτω από μια δερμάτινη μάσκα.

 

Βικτωριανή εποχή
Οι κυρίες χρησιμοποιούσαν υδράργυρο για να μοιάζει το πρόσωπό τους νεανικό και όμορφο, αφού εξαφάνιζε ακμή, ρυτίδες και σημάδια.

Εγγραφή στο Newsletter

Εισάγετε το email σας για να εγγραφείτε στο newsletter

Σας ευχαριστούμε! Είμαστε χαρούμενοι που γίνατε συνδρομητής μας. Σας έχουμε στείλει ένα σύνδεσμο στο email που μας δώσατε. Παρακαλώ χρησιμοποιήστε αυτόν τον σύνδεσμο για να πιστοποιήσουμε το email σας και να ολοκληρώσετε την εγγραφή σας.
Αποδέχομαι τους όρους χρήσης Δες Όρους και Συνθήκες.