Life is stories & faces

Τα πολλά μουσικά πρόσωπα του κ. Πέτρου

 

Μετά από μια σκληρή διαδικασία συνεντεύξεων ο Γιώργος Πέτρου θα είναι από το 2021 ο νέος Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Χέντελ του Γκέντιγκεν, του αρχαιότερου φεστιβάλ κλασικής μουσικής στον κόσμο. Η είδηση γράφτηκε παντού στον ξένο Τύπο, αλλά ελάχιστα στον ελληνικό.

 

Από τη Λίνα Στεφάνου

 

Την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε εγώ έκανα τηλεόραση κι εκείνος διέπρεπε ως νεαρός σολίστ πιάνου. Τώρα εκείνος έχει καταξιωθεί ως διακεκριμένος μαέστρος.

Το ραντεβού μας ήταν στο café του Μεγάρου, όπως παλιά. Μόλις είχε επιστρέψει από Τουλούζ όπου διηύθυνε Traviata με την περίφημη Ορχήστρα του Καπιτωλίου. Στην Αθήνα βρέθηκε για να παρουσιάσει με την Καμεράτα το Άξιον Εστί και, σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση, την Αποκάλυψη του Μίκη Θεοδωράκη. Ύστερα θα έφευγε για Ρουμανία, Γερμανία, Ισπανία, Καναδά.
Αυτός ο τρόπος ζωής του αρέσει, λέει. Του αρέσει που δεν υπάρχει ρουτίνα. Που πάει σε μια ορχήστρα που δεν γνωρίζει, μια όπερα που δεν έχει ξαναεπισκεφτεί, που μπορεί να έχει μπροστά του έξι τραγουδιστές τους οποίους βλέπει για πρώτη φορά. Υπάρχει πάντα μια αδρεναλίνη που τρέχει κι αυτό του αρέσει.


Πρόσφατα χρίστηκε Ιππότης Γραμμάτων και Τεχνών από τη Γαλλία. «Μα τι πρέπει να κάνει ένας άντρας για να γίνει ιππότης;» τον ρωτάω όταν συναντιόμαστε. «Έτσι όπως το σκέφτεσαι, προφανώς πολύ συγκεκριμένα πράγματα», απαντά σκασμένος στα γέλια. «Σαν καλλιτέχνης όμως δεν έχει παρά να προταθεί στη γαλλική κυβέρνηση από κάποιο Ινστιτούτο». Το παρουσιάζει σαν να είναι κάτι απλό, όπως όλα όσα τον αφορούν. Όμως τίποτα δεν είναι απλό σε σχέση με τον Γιώργο Πέτρου.

 

Έχεις σκεφτεί τι θα κάνεις τώρα που έγινες Διευθυντής του Φεστιβάλ του Γκέντιγκεν;
Το 2020 το φεστιβάλ κλείνει τα 100 του χρόνια. Έχω στο μυαλό μου συγκεκριμένα πράγματα που θα ήθελα να αλλάξω και για να υλοποιηθούν πρέπει να προγραμματιστούν από τώρα. Πρέπει όμως πρώτα να πάω στη Γερμανία και να ενημερωθώ. Και να προσλάβουμε νέο Διοικητικό Διευθυντή, αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να γίνει.

 

Καταπιάνεσαι με την ίδια ευκολία με μιούζικαλ, όπερες, συμφωνικά έργα. Όμως ποιο είδος σε συναρπάζει περισσότερο;
Καταπιάνομαι με ό,τι μου αρέσει και μου κεντρίζει το ενδιαφέρον. Πιο πολύ όμως μου αρέσει ό,τι έχει να κάνει με τη συνύπαρξη μουσικής και θεάτρου: όπερα, μιούζικαλ, οπερέτα. Με ενδιαφέρει και ως σκηνοθεσία –και μιλάω περισσότερο για το μέλλον επειδή θέλω να ξεφεύγω από τον παρωπιδισμό του μαέστρου. Νομίζω ότι το θέατρο είναι ένας από τους λόγους που καταπιάστηκα με τη διεύθυνση. Ανάμεσα στην απομόνωση του πιανίστα και την εξωστρέφεια ενός μουσικού διευθυντή, ο οποίος μάλιστα ασχολείται με μουσικό θέατρο, επέλεξα συνειδητά το δεύτερο.

 

Η ζωή του μαέστρου όμως, δεν έχει μοναξιά; Δεν είσαι πια ένας από την ορχήστρα, ασκείς εξουσία που σε διαχωρίζει.
Όχι, ο μαέστρος δεν είναι εργοδότης, είναι πρώτος μεταξύ ίσων. Αν δεν κερδίσεις την εμπιστοσύνη του μουσικού, αν δεν σε θεωρήσει συνεργάτη του, δεν θα αποδώσει. Ο σολίστας έρχεται για μια πρόβα πριν τη συναυλία και δρόμο, δεν προλαβαίνει να δεθεί με κανέναν. Η σχέση του μαέστρου με την ορχήστρα είναι πολύ πιο στενή. Εξακολουθώ βέβαια να είμαι συνέχεια στο δρόμο και να παίζω πιάνο, αλλά πιο πολύ λόγω ματαιοδοξίας παρά θεωρώντας ότι το πιάνο είναι η πρωταρχική μου ενασχόληση. Και κάπως πρέπει να αιτιολογήσω στον εαυτό μου τα άπειρα παντελόνια που έτριψα στο σκαμπό όλα αυτά τα χρόνια. Το αγαπάω πολύ το πιάνο, είναι κομμάτι μου.

 

Πόσο δύσκολο ήταν, έχοντας ασχοληθεί τόσα χρόνια με το πιάνο, να το παρατήσεις για να περάσεις στη διεύθυνση;
Δεν το αποφασίζεις σε μια μέρα. Συμβαίνει σταδιακά και ενδεχομένως χωρίς να το καταλάβεις. Δεν το επεδίωξα ποτέ. Προέκυψε μέσα από συγκυρίες, διεργασίες και τύχη, θα έλεγα.

 

Το να είσαι σολίστ πιάνου έχει να κάνει με πρωταθλητισμό;
Φυσικά. Πρέπει να αγωνίζεσαι συνέχεια προκειμένου να κρατηθείς στο επίπεδό σου. Σκοπός του πρωταθλητισμού δεν είναι μόνο το μετάλλιο, αλλά και να είσαι ανταγωνιστικός, να είσαι ανάμεσα σε εκείνους που θα συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς, ακόμα κι αν δεν κερδίσεις. Αν ένας επαγγελματίας πιανίστας δεν μελετήσει πέντε ώρες την ημέρα, θα έχει πρόβλημα. Φυσικά, όλα κρίνονται από τη φυσική σου κατάσταση την τελευταία στιγμή, τη στιγμή της αλήθειας πάνω στη σκηνή.

 

Έχουμε ακούσει όλες ιστορίες για το πώς φώναζε ο Τοσκανίνι στους μουσικούς του στις πρόβες, τους πετούσε πράγματα κ.λπ.
Έχουν περάσει πια αυτές οι εποχές.

 

Το έχεις ζήσει αυτό ως σολίστ με κάποιον μαέστρο;
Γενικά, ο σολίστ έχει προνομιακή σχέση με την Ορχήστρα και τον μαέστρο. Για παράδειγμα, βάσει πρωτοκόλλου σ’ ένα κοντσέρτο η άποψη του σολίστ υπερτερεί της άποψης του μαέστρου. Όταν ο Μπέρνσταϊν παρουσίασε για πρώτη φορά Μπραμς με τον Γκλεν Γκουλντ, πριν την παράσταση έβγαλε ένα λογύδριο όπου εξήγησε ότι δεν συμφωνεί με την εκτέλεση του μεγάλου πιανίστα, αλλά οφείλει να υποστηρίξει αυτό που του ζητά.

 

Πότε έχεις περισσότερο άγχος, όταν διευθύνεις τη δική σου ορχήστρα ή όταν διευθύνεις μια ξένη ορχήστρα στο εξωτερικό; Ή έχει να κάνει με το έργο;
Έχω πάντα άγχος, πριν από κάθε παράσταση, οπουδήποτε.

 

Βασανιστικό.
Βασανιστικό, αλλά και δημιουργικό. Όταν αισθάνομαι πολύ άνετα πριν μια συναυλία, αρχίζω να ανησυχώ. Ίσως επειδή το άγχος μου συμπτύσσει τη σκέψη και τη συγκέντρωσή μου. Είναι μάλλον ένα αίσθημα ευθύνης που με αναγκάζει να συγκεντρωθώ σ’ αυτό που έχω να κάνω.

 

Ποιο είναι το θέατρο, εκτός από το Μέγαρο, όπου σου αρέσει να επιστρέφεις;
Μ’ αρέσει πολύ να επιστρέφω στην Ιταλία παρόλο που δεν είναι πάντα του γούστου μου ο τρόπος που γίνεται η όπερα εκεί. Αλλά έχουν ένα πρωτόκολλο, το οποίο βρίσκω πολύ γοητευτικό. Λίγο παλιομοδίτικο, αλλά έχει την παλιά αίγλη και τον σεβασμό για το επάγγελμα που λέγεται «λυρικό θέατρο». Οι Ιταλοί όμως δεν είναι ανοιχτοί στις καινοτομίες, ίσως επειδή θεωρούν ότι κατέχουν αυτό το πεδίο, ότι είναι δικό τους.

 

Και το καλύτερο κοινό;
Εξαιρετικό κοινό είναι το ολλανδικό. Και του Παρισιού, επίσης.


Τι κάνει εξαιρετικό ένα κοινό; Οι γνώσεις ή η θέρμη του;
Κατ’ αρχήν ο σεβασμός απέναντι στον καλλιτέχνη. Στην Ολλανδία νιώθεις ότι είναι μαζί σου εκείνη την ώρα. Και βέβαια η θέρμη, ο τρόπος με τον οποίο εκδηλώνουν, ως επί τον πλείστον, την επιδοκιμασία τους. Στην Ιταλία το κοινό εκδηλώνει και την αποδοκιμασία του κι αυτό το βρίσκω πολύ σκληρό.

 

Σου έχει τύχει να σε γιουχάρουν;
Όχι, ευτυχώς. Αλλά έχει τύχει να γιουχάρουν σκηνοθέτες ενώ είμαι κι εγώ στη σκηνή κι έχω νιώσει πολύ άσχημα. Βέβαια όλα αυτά είναι σχετικά. Γιατί σε ένα κοινό 1.500 ανθρώπων που χειροκροτούν όρθιοι, ε, δεν σημαίνουν πολλά τρία «μπου» μιας παρέας. Παρόλα αυτά, αν μου τύχαινε, θα με στεναχωρούσε.

 

Πώς είναι τα πράγματα με τη Καμεράτα τώρα;
Βρισκόμαστε σε κατάσταση αναμονής. Πρέπει το υπουργείο Πολιτισμού να πάρει μια πρωτοβουλία. Ας αποφασίσει να την κλείσει, αλλά ας το αποφασίσει, καθαρά και ξάστερα. Ή ας αποφασίσει να την κρατήσει. Οι μουσικοί της συνεχίζουν τη δραστηριότητα τους με μεγάλη επιτυχία και δραστηριότητα ζηλευτή για τα ελληνικά δεδομένα. Θα δούμε. Για μένα η Καμεράτα είναι έργο ζωής. Θα είμαι κοντά τους μέχρι να βρεθεί λύση, το θεωρώ χρέος μου.

 

INFO

Στις 16 Νοεμβρίου ο Γιώργος Πέτρου θα παρουσιάσει με την Καμεράτα δύο συμφωνικά έργα του Jon Lord, ψυχή των Deep Purple, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Πρόκειται για το θρυλικό Κοντσέρτο για ροκ μπάντα και ορχήστρα που είχε παρουσιαστεί στο Albert Hall με τη Royal Philharmonic και τους ίδιους τους Deep Purple ως σολίστ, και το Sarabande, έργο που ο Lord ολοκλήρωσε λίγο αργότερα, ένα κλείσιμο ματιού στον Μπαχ με πολύ ροκ και fusion στοιχεία του ’70.

Εγγραφή στο Newsletter

Εισάγετε το email σας για να εγγραφείτε στο newsletter

Σας ευχαριστούμε! Είμαστε χαρούμενοι που γίνατε συνδρομητής μας. Σας έχουμε στείλει ένα σύνδεσμο στο email που μας δώσατε. Παρακαλώ χρησιμοποιήστε αυτόν τον σύνδεσμο για να πιστοποιήσουμε το email σας και να ολοκληρώσετε την εγγραφή σας.
Αποδέχομαι τους όρους χρήσης Δες Όρους και Συνθήκες.