Love > Our People

BACK TO ARCHIVE
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ
ΑΓΡΟΤΗΣ – ΑΡΑΧΑΜΙΤΑΙ ΑΡΚΑΔΙΑΣ
Photo credit / Margarita Nikitaki

Συναντήσαμε τον κύριο Μίμη Μανιάτη στους Αραχαμίτες Αρκαδίας, την περίοδο της συγκομιδής των φύλλων της καστανιάς, όπου και βασίζεται η συνεργασία του με την ΚΟΡΡΕΣ & περάσαμε μαζί με τον ίδιο και την ομάδα του (και τη φοβερή μητέρα του) μια ολόκληρη ημέρα.
Καθώς η συγκομιδή των φύλλων γίνεται Ιούλιο, η συνάντησή μας έγινε λίγο μετά τα ξημερώματα.
Μας έκανε πρώτα μια μικρή βόλτα στο χωριό- στον τόπο του. Εδώ γεννήθηκε, εδώ μεγάλωσε, εδώ δουλεύει, εδώ ζει. Εδώ συναντήθηκε και με τον γεωπόνο μας, τον Γιώργο Σταυρόπουλο, πριν 9 χρόνια, και κάπως έτσι ξεκίνησε η συνεργασία.

‘Γιατί το 2007;’, τον ρωτάμε.
‘Μετά τις πυρκαγιές του 2007, η περιοχή δέχτηκε μεγάλο πλήγμα’ μας λέει, ενώ παράλληλα η συγκομιδή έχει ξεκινήσει και πρέπει να οργανώσει και την ομάδα του για να μην ‘μας πιάσει η μεγάλη, μεσημεριανή ζέστη’. ‘ Η χλωρίδα του χωριού και των γύρω χωριών εξαφανίστηκε σχεδόν κατά 90%. Ο Γιώργος ήρθε σε επαφή μαζί μας για να δούμε τί μπορούμε να κάνουμε για την περιοχή. Έτσι προέκυψε η συνεργασία μας. Τώρα έχουμε ορθοποδήσει, αλλά, αν ποτέ ξανασυμβεί, η περιοχή θα καταστραφεί.’
Όπου και να κοιτάξουμε, βλέπουμε καστανιές και ανθρώπους να μαζεύουν φύλλα, με ταχύτητα αστραπιαία. Είναι μάταιο να προσφέρουμε τη βοήθεια μας, είναι σίγουρο ότι θα τους καθυστερήσουμε! Έτσι συνεχίζουμε να ‘βομβαρδίζουμε’ τον κύριο Μίμη με ερωτήσεις.

‘Κληρονόμησα τις καστανιές από τον πατέρα μου. Αλλά δουλεύω στα κτήματα από 8 χρονών. Καθαρίζαμε τα δέντρα, μαζεύαμε τα κάστανα. Όχι μόνο εγώ, όλοι οι συγχωριανοί μου, όλες οι οικογένειες. Η μητέρα μου, 76 χρονών σήμερα, και σταμάτησε μόλις πριν λίγα χρόνια. 40 στρέμματα, 1000 κιλά κάστανα. Αυτή, να έχεις στο νου σου, είναι περίπου η απόδοση ‘. μας λέει γελώντας.
‘Αλλά πρέπει να έχεις υπομονή.’ συνεχίζει ο κύριος Μίμης. ‘ Τις καστανιές τις φυτεύεις, τις φροντίζεις, και καρπό θα πάρεις 7-8 χρόνια μετά. Θέλουν πολύ φροντίδα – η λειψυδρία, η μόλυνση του περιβάλλοντος είναι παράγοντες που έχουν επηρεάσει τρομερά την καλλιέργεια. Έχουν αλλάξει τα πράγματα’ .

Οι πρώτοι σάκοι έχουν ήδη φορτωθεί στο φορτηγό και κατευθυνόμαστε όλοι προς το σπίτι του για φαγητό. Εκεί γνωρίζουμε την μητέρα του, μας λέει ιστορίες, μας μιλάει για τον Νίκο Γκάτσο – γέννημα θρέμα γειτονικού χωριού - τα φαγητά δεν σταματούν να έρχονται, την φωτογραφίζουμε με τον γιό της και μας λέει γελώντας σαν μικρό κορίτσι ότι ‘έχει να φωτογραφηθεί από το γάμο της’.
Λίγο πριν φύγουμε, ρωτάμε τον κύριο Μίμη τί είναι δύσκολο στη ζωή της επαρχίας. Μας λέει ότι δεν υπάρχει ωράριο, δεν υπάρχει κοινωνική ζωή, απαιτούνται τεράστιες αντοχές σε πολλά επίπεδα. ‘Αλλά’, συμπληρώνει, ‘ και την Αθήνα δεν την αντέχω. Εδώ τουλάχιστον είναι πιο ειρηνικά. Και δεν έχει και τόσο ζέστη! Πώς αντέχετε αυτή τη ζέστη;

Mας αποχαιρετάει λέγοντας μας ότι ‘άλλωστε, η ευτυχία στη ζωή εξαρτάται από πολύ λίγα πράγματα’ και εμείς υποσχόμαστε να το σκεφτούμε και δίνουμε ραντεβού να το συζητήσουμε μαζί του τον Οκτώβριο , στη συλλογή των κάστανων!

Εγγραφή στο Newsletter

Γίνε ο πρώτος που θα μαθαίνει για νέα προιόντα και προσφορές.

Σας ευχαριστούμε!